اتحاد جماهیر محمدی

شگفت انگیز تر از کهکشان

مساحت مبهم  پیشانی  توست

که آفرینش خورشید

                 بی نظیر است

و عجیب‌تر از جنگل

انبوه گیسوان تو

که با شتابی بی‌مانند

                      پرنده می پروراند

 

 

 

آه ای بالا بلند!

اقیانوس روشنایی

فردا کسی راست

                 که تو او رایی

با تو جز آفتاب

            دمساز نیست

تو را جز بهار و درخت

                   نمی شکیبند

با تنفس تو می‌نالند

ای کرامت عام!

در شگفتم

چگونه از حضور تو می نالند

عجبا!

به آتش می کشاند مرا

ناسپاسی شناسان.

اینان  - حنجره دیگران -           

با تو نبودند

تو را نشنیدند

تو را نخواندند

از بدو بامداد

که شروع لبخند بودی و آفتاب

با تو چگونه توانند بود

این زمان

که سراسر صبوری می‌طلبی و التهاب

ای باغ

ای چراغ

چگونه تو را دوست بدارند

بی کمترین نشانی از داغ

مرا جز این نیست

که ظرفیت درد نیست

و گر نه

کدام آفتاب

در یورش طوفانها

                    کاهش یافت

نگاهت می کنم

         از دیروز وسیع تر شده ای

 - چشم بدت دور -

آنجا که عطر تو نیست چیست؟

و یک مجله  خارجی

از قول یک فیلسوف خوشبخت

که از پنج سالگی تا هنوز « فراک » می بندد

                                                       نقل کرد:

« انسان حیوان ناطقی است

                            که شراب می خورد

                             و دانس می رقصد »

امروز

این تازه ترین تعریف انسان است

زمین

در کویرستانی خفته است

و تو تنها چشمه سار روشن این غربت رو به زوالی

تو همان بلالی

که از مأذنه  این شوره زار

                                 بانگ محمدی می افشانی

باران نثار

همیشه باد بهار

جاده ها

از حضور همواره  کاروانیان

                              معطر است

درختان از سلامت سبز برخوردارند

و رودها

                با خروش‌های متفاوت خویش

به تنوع این فصل می افزایند

من چگونه به تردید تن دهم

حتی اگر

نَفَسهای مسموم

                        از تشنج حنجره بوزند

باید بگویم:

      چه بی شرمند

      اینان که مرتبه  تو را

            با عاقبت خویش اندازه می گیرند

اینجا که من ایستاده ام

بامی از روستایی است

و روبه روی من  خیابانی

            که با کاروانهای « به کربلا می رویم »

                                       ادامه می یابد

اینجا بر این بام

دو چشم حسود

در دو طرف من

بر دو لبه  بام

یکی از کمبود « ولایت » هذیان می گوید

و آن دیگری می گوید:

                       « سواران را چه شد؟ »

و مرا

حکایت مردی به یاد آمد

                     که در ازدحام درخت

                              دنبال جنگل می گشت!

اینان می خواهند از تماشا بازمان دارند

به جاده ها نگاه می کنیم

حضور این کاروان

         چه شکوهی به خیابان داده است

اینان با رفتاری پرنده وار

و با حرارتی از تنفس سبز

مرا می آموزند

       دست کم درختی باشم

                               در خدمت پرندگان

در نگاهشان

       دگردیسی گل سرخ را می شنوم

و گرایش حاد آفتاب‌گردان را

                       به محمدی شدن

از سبز درختان خوش رفتار

                                            می فهمم

 

بهار از تبار محمد است

و جهان

به تدریج در قلمرو این بهار

                                گام می زند

فردا

با یک زلزله صبح می شود

آنگاه پیامبران

            با شاخه ای از گل محمدی

                          به دنیا می گویند:

                                    صبح بخیر!

فردا ما آغاز می شویم

فردا جنگلی از پرنده

آسمانی از درخت

و دریایی از خورشید خواهیم داشت

فردا پایان بدی است

فردا جمهوری گل محمدی است

سلمان هراتی

                                                                                                 فروردین 65 تنکابن

پ.ن: عنوان اصلی این شعر سلمان که برای امام خمینی سروده است، «جمهوری گل محمدی» است که من به سیاق بخش پایانی و حوادث شیرین ماههای اخیر و حادثه تلخ روزهای جاری، عنوان آن را تغییر دادم.

 

/ 3 نظر / 116 بازدید
اسکندری

جناب دژاکام دست شما دردنکند . توفیقتان افزون .

فرجي

امروز مازندران غرق در نور خورشید ولایت شد تا دل‌ها و جان‌های عاشق، بهاری و سیراب شود. امروز مازندران سرشار از بوی عطر خوش ولایت است و بار دیگر در تقویم عشاق ولایت، نام مازندران ثبت شد. مازندرانی که بر پیکره تاریخ در طول مبارزه از 15 خرداد 42 تا سال 56 و نیز در طی سال‌های پرالتهاب 56 و 57 تا 22 بهمن 57 که انقلاب اسلامی به پیروزی رسید و در تمام صحنه‌های پس از انقلاب اعم از مبارزه با ضدانقلاب داخلی در شهرها، در فتنه‌های کردستان، ترکمن صحرا (گنبد)، جنگل شمال و نیز هشت سال دفاع مقدس با تقدیم بیش از 10 هزار شهید سربلند بیرون آمده است انتظارش با قدوم نائب امام زمان حضرت ولی عصر (عج) به سر آمد و این دیار علویان، استان عالمان و دانشمندان، استان ادب و فرهنگ در آستانه پاییز دوباره بهاری شد و جوانه زده و سبز شد.[گل]